Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις δυνατότητες αξιοποίησης των τεχνολογιών επαυξημένης πραγματικότητας (Augmented Reality – AR) και εικονικής πραγματικότητας (Virtual Reality – VR) στη διδασκαλία της ιστορίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με έμφαση στη χρήση τους στο πλαίσιο των αρχαιολογικών μουσείων της Ελλάδας. Κεντρικός στόχος της έρευνας είναι η ανάδειξη του ρόλου των μουσείων ως δυναμικών χώρων μάθησης, οι οποίοι, μέσω της ενσωμάτωσης σύγχρονων ψηφιακών τεχνολογιών, μπορούν να εμπλουτίσουν τη μαθησιακή εμπειρία και να ενισχύσουν τη βαθύτερη κατανόηση της ιστορικής γνώσης από τους μαθητές.

Στο πλαίσιο της μελέτης πραγματοποιείται χαρτογράφηση και κατηγοριοποίηση των αρχαιολογικών μουσείων της χώρας, με τη δημιουργία ενός συστηματικού πρωτοκόλλου καταγραφής που περιλαμβάνει στοιχεία σχετικά με την ψηφιακή τους παρουσία και τη χρήση ή μη εφαρμογών AR/VR. Παράλληλα, εξετάζονται οι παιδαγωγικές προσεγγίσεις που συνοδεύουν την αξιοποίηση των τεχνολογιών αυτών στη διδασκαλία της ιστορίας, μέσα από βιβλιογραφική ανασκόπηση και θεματική ανάλυση, αναδεικνύοντας τόσο τα πλεονεκτήματα όσο και τους περιορισμούς τους.

Η μεθοδολογία της έρευνας συνδυάζει ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα και περιλαμβάνει τη συλλογή πληροφοριών για τα μουσεία, τη διανομή ερωτηματολογίων σε φορείς που δεν χρησιμοποιούν AR/VR τεχνολογίες και τη διεξαγωγή συνεντεύξεων με υπευθύνους μουσείων που αξιοποιούν αντίστοιχες εφαρμογές. Τα δεδομένα συλλέγονται ανώνυμα, με σεβασμό στις αρχές δεοντολογίας.

Τα προσδοκώμενα αποτελέσματα της έρευνας στοχεύουν στη διαμόρφωση ενός θεωρητικού και πρακτικού πλαισίου που συνδέει την πολιτιστική κληρονομιά με την εκπαιδευτική καινοτομία, προτείνοντας κατευθύνσεις για τη διδακτική αξιοποίηση των αρχαιολογικών μουσείων και αναδεικνύοντας την ανάγκη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών στη χρήση ψηφιακών τεχνολογιών στην ιστορική εκπαίδευση.

This Master’s thesis explores the potential of Augmented Reality (AR) and Virtual Reality (VR) technologies in the teaching of History in secondary education, with a particular focus on their use within archaeological museums in Greece. The main objective of the study is to highlight the role of museums as dynamic learning environments which, through the integration of contemporary digital technologies, can enrich students’ learning experiences and enhance their deeper understanding of historical knowledge.

Within this framework, the research includes the mapping and categorization of archaeological museums across Greece through the development of a systematic recording protocol. This protocol documents aspects of museums’ digital presence, including the use or absence of AR/VR applications. At the same time, the study examines pedagogical approaches related to the use of these technologies in History education through a literature review and thematic analysis, identifying both their educational benefits and their limitations.

The research methodology adopts a mixed-methods approach, combining qualitative and quantitative data. It involves the collection of information on Greek archaeological museums, the distribution of questionnaires to museums that do not employ AR/VR technologies, and the conduction of semi-structured interviews with representatives of museums that implement AR/VR applications. All data are collected anonymously and in accordance with ethical research principles.

The expected outcomes of the study aim to contribute to the development of a theoretical and practical framework that connects cultural heritage with educational innovation. Furthermore, the research proposes directions for the didactic use of archaeological museums in History education and emphasizes the importance of teacher training in digital competencies, in order to effectively integrate AR and VR technologies into historical teaching and learning processes.