Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διαχείριση κινδύνων και στην παγκόσμια διακυβέρνηση στη νέα εποχή αναθεωρητισμού και στρατηγικού ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, με μελέτη περίπτωσης τη σύγκρουση Ρωσίας–Ουκρανίας. Στόχος είναι η ανάλυση του τρόπου με τον οποίο οι διεθνείς θεσμοί και οι μηχανισμοί διαχείρισης κινδύνων προσαρμόζονται σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας και πολυπολικότητας. Η εν λόγω σύγκρουση αναδεικνύεται ως καταλύτης θεσμικών και στρατηγικών μετασχηματισμών, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει τις αντοχές αλλά και τις αδυναμίες της υφιστάμενης διεθνούς τάξης.

Η μελέτη αξιοποιεί ποιοτική ανάλυση περίπτωσης σε συνδυασμό με εργαλεία διαχείρισης κινδύνων (PESTLE) και ποσοτική προσομοίωση Monte Carlo, προκειμένου να εκτιμηθεί η σχετική πιθανότητα εναλλακτικών σεναρίων εξέλιξης της σύγκρουσης Ρωσίας–Ουκρανίας και να αποτυπωθεί το εύρος της στρατηγικής αβεβαιότητας στο σύγχρονο περιβάλλον παγκόσμιας διακυβέρνησης.  Εξετάζονται, επιπλέον, ο ρόλος και η αποτελεσματικότητα διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, η G20 και ο ΟΑΣΕ στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Η εμπειρική ανάλυση καταδεικνύει ότι η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση σηματοδοτεί την επιστροφή πολέμου υψηλής έντασης στην Ευρώπη, με σοβαρές συνέπειες στην ενεργειακή ασφάλεια, στη λειτουργία του διεθνούς δικαίου και στη συλλογική ασφάλεια. Αναδεικνύεται επίσης η χρήση κυρώσεων, πληροφοριακού πολέμου και «εργαλειοποίησης της αλληλεξάρτησης» ως σύγχρονων μορφών στρατηγικής αντιπαράθεσης.

Τα συμπεράσματα της έρευνας υπογραμμίζουν την επιτακτική ανάγκη αναπροσαρμογής της παγκόσμιας διακυβέρνησης σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. Προτείνονται θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ενίσχυση μηχανισμών αποτροπής, καθώς και βελτιωμένος συντονισμός στη διαχείριση κρίσεων, με στόχο την ενίσχυση της ανθεκτικότητας του διεθνούς συστήματος και την πρόληψη μελλοντικών συγκρούσεων. Η σύγκρουση Ρωσίας–Ουκρανίας, εν προκειμένω, λειτουργεί τόσο ως προειδοποίηση για τις αδυναμίες του ισχύοντος πλαισίου όσο και ως ευκαιρία αναστοχασμού και αναδόμησης της παγκόσμιας διακυβέρνησης στον 21ο αιώνα.

This thesis examines risk management and global governance in the new era of revisionism and great power competition, using the Russia–Ukraine conflict as a case study. Its primary aim is to analyze how international institutions and risk management mechanisms adapt to an environment characterized by geopolitical volatility and increasing multipolarity. The conflict is identified as both a catalyst for institutional and strategic transformations and as a revealing test of the resilience and limitations of the current international order.

The study combines qualitative case study analysis with risk management tools (PESTLE) and Monte Carlo simulation in order to estimate the relative probability of alternative scenarios for the evolution of the Russia–Ukraine conflict and to capture the scope of strategic uncertainty within the contemporary global governance environment. Furthermore, it evaluates the role and effectiveness of key international organizations, such as the United Nations (UN), NATO, the G20, and the Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE), in responding to the crisis.

The empirical analysis highlights the return of high-intensity warfare in Europe, with profound implications for energy security, the applicability of international law, and collective security arrangements. It also underscores the strategic use of sanctions, information warfare, and the weaponization of interdependence as defining features of contemporary conflict.

The findings stress the urgent need to recalibrate global governance mechanisms for a multipolar and uncertain world order. The study proposes institutional reforms, stronger deterrence mechanisms, and improved coordination in crisis management, aiming to enhance systemic resilience and prevent future conflicts. Ultimately, the Russia–Ukraine war is framed both as a warning of the fragilities within the current system and as an opportunity for rethinking and restructuring global governance in the 21st century.