Στην παρούσα εργασία μελετάται η Χρωματογραφία Υπερκρίσιμου Ρευστού (Supercritical Fluid Chromatography, SFC) και η εφαρμογή της στην φαρμακευτική ανάλυση, με στόχο την αποτύπωση των βασικών αρχών, των τεχνικών χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων της μεθόδου. Η SFC αποτελεί μια υβριδική χρωματογραφική τεχνική που συνδυάζει ιδιότητες υγρής και αέριας χρωματογραφίας, αξιοποιώντας ως κινητή φάση υπερκρίσιμα ρευστά, με κυριότερο το διοξείδιο του άνθρακα. Η τεχνική προσφέρει πλεονεκτήματα όπως ταχύτητα, υψηλή εκλεκτικότητα, δυνατότητα διαχωρισμού ευαίσθητων ενώσεων, χαμηλότερη κατανάλωση οργανικών διαλυτών και συμβατότητα με τις αρχές της πράσινης χημείας.

Η εργασία οργανώνεται σε τρία μέρη. Αρχικά, παρουσιάζεται το θεωρητικό υπόβαθρο της SFC, περιλαμβάνοντας τη φυσικοχημική βάση, την οργανολογία, τους τροποποιητές και τις στατικές φάσεις που χρησιμοποιούνται, καθώς και τη συγκριτική αξιολόγηση έναντι των τεχνικών HPLC και GC. Στη συνέχεια, ακολουθεί ανασκόπηση δέκα πρόσφατων και έγκυρων επιστημονικών άρθρων που αναδεικνύουν τις εφαρμογές της μεθόδου στη φαρμακευτική ανάλυση, όπως ο διαχωρισμός εναντιομερών, η ταυτοποίηση και ποσοτικοποίηση βιοδραστικών ενώσεων, η ανίχνευση και απομάκρυνση φαρμακευτικών προσμίξεων και η ανάλυση ολιγονουκλεοτιδίων. Τέλος, διατυπώνονται συμπεράσματα σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τους περιορισμούς της SFC, την τρέχουσα θέση της στο φαρμακευτικό πεδίο και τις προοπτικές της ως εργαλείο πράσινης χημείας με σημαντική βιομηχανική και ερευνητική αξία.

Η μελέτη καταδεικνύει ότι η SFC έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει μια ανταγωνιστική και συμπληρωματική τεχνική σε σχέση με τις καθιερωμένες χρωματογραφικές μεθόδους, προσφέροντας σημαντικά πλεονεκτήματα τόσο στη φαρμακευτική ανάπτυξη όσο και στον ποιοτικό έλεγχο.

This thesis investigates Supercritical Fluid Chromatography (SFC) and its applications in pharmaceutical analysis, aiming to present the fundamental principles, technical aspects, and potential of the technique. SFC is a hybrid chromatographic method that combines features of both liquid and gas chromatography, utilizing supercritical fluids—most commonly carbon dioxide—as the mobile phase. The technique provides significant advantages, such as high speed, selectivity, the ability to separate sensitive compounds, reduced consumption of organic solvents, and compliance with the principles of green chemistry.

The study is organized into three parts. First, the theoretical background of SFC is presented, including the physicochemical basis, instrumentation, modifiers, stationary phases, and comparative evaluation against HPLC and GC techniques. Second, a review of ten recent and reliable scientific articles is conducted, highlighting the applications of SFC in pharmaceutical analysis, such as enantiomeric separations, identification and quantification of bioactive compounds, detection and removal of pharmaceutical impurities, and the analysis of oligonucleotides. Finally, conclusions are drawn regarding the advantages and limitations of SFC, its current role in the pharmaceutical field, and its prospects as a green chemistry tool with significant industrial and research value.

The study demonstrates that SFC has the potential to become a competitive and complementary technique to conventional chromatographic methods, providing important benefits for both pharmaceutical development and quality control.