Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την αξιολόγηση του αποτυπώματος άνθρακα των προϊόντων λίπανσης που χρησιμοποιούνται στον αγροτικό τομέα, με έμφαση σε επιλεγμένες καλλιέργειες της περιοχής της Αργολίδας. Στόχος της μελέτης είναι η ποσοτικοποίηση των έμμεσων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που σχετίζονται με την παραγωγή, μεταφορά και εφαρμογή λιπασμάτων, καθώς και η διερεύνηση της συμβολής τους στο συνολικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα της γεωργικής παραγωγής. Δεδομένου ότι τα αζωτούχα λιπάσματα αποτελούν μία από τις σημαντικότερες πηγές εκπομπών οξειδίου του αζώτου στη γεωργία, αναλύονται οι κατηγορίες λιπασμάτων, η χημική τους σύσταση και οι μηχανισμοί μέσω των οποίων επηρεάζουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η μεθοδολογία βασίζεται στη συλλογή δεδομένων από πραγματικές πρακτικές λίπανσης και στον υπολογισμό ενεργειακών ισοδυνάμων και συντελεστών εκπομπών, σύμφωνα με διεθνώς αποδεκτά πρότυπα. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη σημασία της ορθολογικής διαχείρισης των θρεπτικών στοιχείων και της υιοθέτησης πρακτικών γεωργίας ακριβείας ως μέσων μείωσης των εκπομπών και ενίσχυσης της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας του πρωτογενούς τομέα.

This thesis deals with the assessment of the carbon footprint of fertiliser products used in agriculture, with emphasis on selected crops in the Argolis region. The aim of the study is to quantify the indirect greenhouse gas emissions associated with the production, transport, and application of fertilizers, as well as to investigate their contribution to the overall environmental footprint of agricultural production. Given that nitrogen fertilizers are one of the most significant sources of nitrogen oxide emissions in agriculture, the categories of fertilizers, their chemical composition, and the mechanisms through which they affect the greenhouse effect are analyzed. The methodology is based on the collection of data from actual fertilization practices and the calculation of energy equivalents and emission factors in accordance with internationally accepted standards. The results highlight the importance of rational nutrient management and the adoption of precision farming practices as means of reducing emissions and enhancing the environmental sustainability of the primary sector.