Η παρούσα εργασία εξετάζει τη φαντασία ως φιλοσοφική έννοια και διερευνά τη σχέση της με την εικόνα και ειδικότερα με το animation. Μέσα από μια ιστορική και εννοιολογική διαδρομή, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία ως την συγχρονη νεότερη σκέψη, αναδυκνύεται η φαντασία ως θεμελιώδης γνωστική και δημιουργική λειτουργία της ανθρώπινης συνείδησης. Η μελέτη βασίζεται στη θεωρητική και ερμηνευτική μεθοδολογία με ανάλυση πρωτογενων φιλοσοφικών κειμένων και δευτερογενούς βιβλιογραφίας, καθώς και σε διαθεματική προσέγγιση που συνδέει τη φιλοσοφία με την αισθητική και τη θεωρία της κινούμενης εικόνας. Το animation προσεγγίζεται ως σύγχρονη πραγμάτωση της φαντασιακής λειτουργίας και ως αυτόνομο αισθητικό και γνωστικό πεδίο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα οτι το animation συνιστά προνομιακό χώρο όπου η φιλοσοφία της φαντασίας αποκτά ορατή, χρονική, βιωματική έκφραση. 

This thesis explores imagination as a philosophical consept and examines its relationship with the image, with particular emphasis on animation. Throughing a historical and conseptual analysis ranging from ancient Greek philosophy to mondern and contemporary thought, imagination is approached as a fundamental cognitive and creative methodology, drawing on the analysis of primary philosophical texts and secondery literature, as well as an interdisciplinary framework combining philosophy, aesthetics and image theory. Imagination is further axamined as a mechanism of image production and as a key condition for the emergence of movement and temporary in visual forms. Within this framework, animation is understood as a contermporary manifestation of imaginative  activity and as an autonomous aeshetic and epistemological field. Rather than merely representing reality, animation actively constructs new visual worlds. The thesis concludes that animation constitutes a privileged domain in which the philosophy of imagination attains visible, temporal and experiential expression, offering new perspectives on image, perception and human creativity.