Το ερευνητικό πεδίο της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι εστιασμένο στην περίπτωση του Μάριου Βαϊάνου (1905-1975), λογοτέχνη, δημοσιογράφου, κριτικού, εκδότη περιοδικών και διανοούμενου, με στόχο την ανάδειξη της πολύπλευρης δράσης του και της πολυσχιδούς συμβολής του στη νεοελληνική πνευματική ζωή. Ειδικότερα, επισκοπείται η περίοδος από το 1924, έτος έκδοσης του πρώτου του περιοδικού, Νέα Τέχνη, έως και το 1975, έτος θανάτου του. Μέσα από την ανασκόπηση κυρίως πρωτογενών πηγών και την αποδελτίωση δημοσιευμάτων, επιχειρείται η ανάδειξη της συνολικής συγκρότησης του Μάριου Βαϊάνου, η τοποθέτησή του στα λογοτεχνικά και ευρύτερα ιδεολογικά συμφραζόμενα του ελληνικού μεσοπολεμικού και μεταπολεμικού χώρου και η ανάσυρση από τη λήθη της προσφοράς του στη νεοελληνική πνευματική ζωή και διανόηση. Ειδικότερα ερευνώνται: α) η συμβολή του λογοτεχνικού έργου του Μάριου Βαϊάνου στα γράμματα, β) η αποτύπωση της προσωπικής του σχέσης με τον Κ. Π. Καβάφη και οι προσπάθειες στήριξης και αναγνώρισης του έργου του από τον ίδιο και την ομάδα των «καβαφιστών», γ) η λογοτεχνική παραγωγή και η κίνηση των ιδεών στη μεσοπολεμική και μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τα περιοδικά που εξέδιδε, καθώς και η σχέση του με τα αισθητικά και καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του, δ) ο ρόλος και η συμβολή του Πρακτορείου Πνευματικής Συνεργασίας, του οποίου ο Μάριος Βαϊάνος υπήρξε ιδρυτής και διευθυντής, στην ανάδειξη νέων λογοτεχνών και γενικά στην πνευματική ζωή της χώρας και ε) οι ιδεολογικές πεποιθήσεις, οι απόψεις και η γενικότερη συγκρότησή του μέσα από το έργο του, τα τεκμήρια που εναπόκεινται στο προσωπικό του αρχείο, αλλά και τις προφορικές μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν.