This dissertation investigates how computationally driven wearables can employ time, stillness, and material expression as core interaction modalities, rather than relying on direct physical input. It asks: how can a wearable become responsive not to action, but to restraint; to moments when the body becomes still?

In response to this question, the project develops a brooch-scale wearable that senses bodily stillness using an embedded inertial sensor and translates this data into a slow, luminous transformation within a 3D-printed shell (3DP). Rather than functioning as a notification device or performance interface, the wearable behaves as a quiet bodily companion, making rest and inactivity perceptible through light, porosity, and materiality.

The design process combines parametric form generation in Grasshopper with embedded computation using an Arduino-based microcontroller and IMU. Internal geometry, porosity, and diffusion are carefully tuned to support the expressive behaviour of light. Stillness is treated as a temporal input: the longer the wearer remains motionless, the more fully the internal glow of the wearable is allowed to bloom.

Methodologically, the project follows a research-through-design (RtD) approach, integrating conceptual sketching, state-machine modelling, parametric geometry, and electronic prototyping. The resulting artefact demonstrates how computation, material structure, and interaction logic can be tightly coupled at a small bodily scale.

The work is informed by theories of tangible and embodied interaction (Hornecker and Buur, 2006), material-based design computation (Oxman, 2010), and enchanting interaction (McCarthy et al., 2006). It proposes that wearables can operate as affective interfaces that foster calm, awareness, and intimacy rather than efficiency or control.

By framing stillness as an active form of interaction, the project contributes to discussions on responsive wearables, affective computing, and computational craft, offering a model for how embedded systems can support emotionally resonant, body-centred experiences.

Η διατριβή αυτή διερευνά τον τρόπο με τον οποίο τα υπολογιστικά φορετά μπορούν να χρησιμοποιούν τον χρόνο, την αδράνεια και την υλική έκφραση ως βασικές μορφές αλληλεπίδρασης, αντί να βασίζονται σε άμεση φυσική δράση. Τίθεται το ερώτημα: πώς μπορεί ένα φορετό να ανταποκρίνεται όχι στη δράση, αλλά στην αυτοσυγκράτηση, στις στιγμές που το σώμα παραμένει ακίνητο;

Σε απόκριση σε αυτό το ερώτημα, το έργο αναπτύσσει ένα φορετό αντικείμενο σε μέγεθος καρφίτσας που ανιχνεύει την ακινησία του σώματος χρησιμοποιώντας έναν ενσωματωμένο αδρανειακό αισθητήρα και μετατρέπει αυτά τα δεδομένα σε μια αργή, φωτεινή μεταμόρφωση μέσα σε ένα τρισδιάστατα εκτυπωμένο κέλυφος. Αντί να λειτουργεί ως συσκευή ειδοποίησης ή διεπαφή για την απόδοση, το φορετό αντικείμενο συμπεριφέρεται ως ένας σιωπηλός σύντροφος του σώματος, καθιστώντας την ανάπαυση και την αδράνεια αντιληπτές μέσω του φωτός, της υλικότητας, και πόρων στην επιφάνεια του αντικειμένου.

Η διαδικασία σχεδιασμού συνδυάζει τη δημιουργία παραμετρικών μορφών στο Grasshopper με ενσωματωμένους υπολογισμούς χρησιμοποιώντας έναν μικροελεγκτή Arduino και μια μονάδα IMU. Η εσωτερική γεωμετρία, η πορώδης δομή και η διάχυση έχουν ρυθμιστεί προσεκτικά ώστε να υποστηρίζουν την εκφραστική συμπεριφορά του φωτός. Η ακινησία αντιμετωπίζεται ως μια προσωρινή πληροφορία: όσο περισσότερο παραμένει ακίνητος ο χρήστης, τόσο πιο έντονα αναδύεται η εσωτερική λάμψη του φορετού αντικειμένου.

Μεθοδολογικά, το έργο ακολουθεί μια προσέγγιση έρευνας μέσω σχεδιασμού (RtD), ενσωματώνοντας στοχευμένη σκιτσογραφία, μοντελοποίηση state-machine, παραμετρική γεωμετρία και ηλεκτρονική πρωτοτυποποίηση. Το τελικό αντικείμενο δίνει μια εικόνα για το πώς ο υπολογισμός, η δομή των υλικών και η λογική αλληλεπίδρασης μπορούν να συνεργάζονται στενά σε μικρή κλίμακα.

Το πρότζεκτ βασίζεται σε θεωρίες απτής και ενσωματωμένης αλληλεπίδρασης (Hornecker and Buur, 2006), υπολογισμού σχεδιασμού με βάση τα υλικά (Oxman, 2010) και μαγευτικής αλληλεπίδρασης (McCarthy et al., 2006). Το έργο προτείνει ότι τα φορετά μπορούν να λειτουργούν ως συναισθηματικές διεπαφές που προάγουν την ηρεμία, την επιγνώση και την οικειότητα αντί για την αποδοτικότητα ή τον έλεγχο.

Θεωρώντας την ακινησία ως μια ενεργή μορφή αλληλεπίδρασης, το έργο συμβάλλει στις συζητήσεις σχετικά με τα ανταποκρινόμενα φορετά, τον συναισθηματικό υπολογισμό και την υπολογιστική τέχνη, προσφέροντας ένα μοντέλο για το πώς τα ενσωματωμένα συστήματα μπορούν να υποστηρίξουν συναισθηματικά συντονισμένες, σωματικά επικεντρωμένες εμπειρίες.