Please use this identifier to cite or link to this item: https://apothesis.eap.gr/handle/repo/40940
Title: 1.Ο υποκειμενικός χρόνος στον κινηματογράφο. Φιλμικές αναπαραστάσεις της προσωπικής μνήμης και του ονείρου. Η περίπτωση των έργων «Άγριες φράουλες», I. Bergman και «Ο Καθρέφτης», A. Tarkovsky 2.Πρωτότυπο σενάριο: Η στάχτη που μένει
Authors: ΤΣΙΤΟΥΡΑ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ
metadata.dc.contributor.advisor: ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
Keywords: Χρόνος, Διάρκεια, Στιγμή, Όνειρο, Μνήμη, Μοντάζ, Tarkovsky, Bergman
Issue Date: 16-Mar-2019
Abstract: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να καταδειχθεί ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο ο κινηματογράφος, αποτελώντας κατεξοχήν μορφή ανακατασκευής του χρόνου, ενσωματώνει στοιχεία διαφορετικών φιλοσοφικών θεωριών για τη φύση του χρόνου, της μνήμης και του ονείρου. Στο θεωρητικό μέρος θα γίνει μία συνοπτική εξέταση της κινηματογραφικής θεωρίας προκειμένου, μέσα από την περιγραφή των σύγχρονων φιλοσοφικών προσεγγίσεων του χρόνου και της επενέργειάς του στη μνήμη και τα όνειρα, να διερευνηθεί η διαλεκτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στη στιγμή και τη διάρκεια, στη συνέχεια και την ασυνέχεια, στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση. Υπόθεση της συγκεκριμένης εργασίας, είναι πως η αντίληψη κάθε δημιουργού για το χρόνο συμπαρασύρει ολόκληρη την κινηματογραφική κατασκευή, αποτελώντας τελικά το βασικό συνεκτικό παράγοντα, χάρη στον οποίο εξασφαλίζεται η οργανική ενότητα μορφής και περιεχομένου. Για το γενικό αυτό σκοπό επιλέχτηκε να πραγματοποιηθεί η συνεξέταση των εκφραστικών μέσων και των μεθόδων δύο φιλμ που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν μέσα από το πρίσμα σύγχρονων φιλοσοφικών θεωρήσεων του χρόνου. Κεντρικός προβληματισμός ήδη από τα πρώτα στάδια συγγραφής της εργασίας, ήταν το σώμα ταινιών το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό για τις ανάγκες μίας τέτοιας μελέτης. Με το δεδομένο μάλιστα ότι υπάρχουν πολλές και κάθε είδους φιλμικές αποτυπώσεις του χρόνου, θεωρήθηκε από τη γράφουσα ότι το προς μελέτη επιλεγόμενο δείγμα θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο για τα γενικεύσιμα συμπεράσματα μίας διπλωματικής εργασίας. Επιλέχτηκαν τελικά δύο μνημειακές ταινίες (Οι Άγριες Φράουλες του I.Bergman και ο Καθρέφτης του Α.Tarkovsky), που θεωρήθηκε ότι με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους αποτελούν μοναδικές μορφές ανάπλασης του χρόνου και αναδεικνύουν τις δυνατότητες του μέσου. Αυτό που αναμένεται να διαφανεί από τη συγκριτική μελέτη των δύο φιλμ, είναι ότι ο χρόνος δεν είναι απλά μία γεωμετρική μεταβλητή που αποτυπώνεται μέσα από συμπαγή αισθητηριοκινητικά σχήματα, αλλά ένα εύπλαστο υλικό με το οποίο συγκροτείται η ιδιαιτερότητα του κινηματογραφικού σύμπαντος του κάθε δημιουργού. Πιο συγκεκριμένα, θα υποστηριχτεί ότι ο τρόπος της κινηματογραφικής αφήγησης στις δύο ταινίες, παρά το ότι πηγάζει από διαφορετικές αντιλήψεις των δημιουργών τους για τη φύση του χρόνου, καθώς o ένας τον αντιλαμβάνεται ως σχετιζόμενο με τη στιγμή ενώ ο άλλος με τη διάρκεια, σε κάθε περίπτωση αναδεικνύει μέσα από τη δομή, τους χαρακτήρες, το μοντάζ και την απόδοση της άυλης φύσης των μνημονικών και ονειρικών εικόνων, την έννοια του υποκειμενικού, βιωμένου χωροχρόνου. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας παρατίθεται ένα πρωτότυπο σενάριο, το οποίο, μέσα από την ιστορία ενός άντρα που ταξιδεύει για να αποτεφρώσει τη σορό του πατέρα του, αναδεικνύει τα ζητήματα του θεωρητικού μέρους. Το συγκεκριμένο σενάριο είναι το πρώτο επεισόδιο μιας multiplot/multicharacter κατασκευής με τον τίτλο «Θέμα χρόνου», που περιλαμβάνει ακόμα δύο σενάρια γραμμένα από άλλους δημιουργούς. Και τα τρία σενάρια υποβάλλονται στον ίδιο κύκλο διπλωματικών εργασιών σε αυτό το εξάμηνο.
Supervisor: Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Διεθνές
Appears in Collections:ΔΓΡ Διπλωματικές Εργασίες

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Α.Μ. 501344_ΤΣΙΤΟΥΡΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ.pdfΚυρίως σώμα διπλωματικής2.07 MBAdobe PDFThumbnail
View/Open


This item is licensed under a Creative Commons License Creative Commons