Please use this identifier to cite or link to this item: https://apothesis.eap.gr/handle/repo/35890
Title: GRAFFITI, Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ ΔΥΝΑΤΑ;
Authors: Χατζίρη, Αναστασία
Advisor: Μπήτσικας, Ξενοφών
Keywords: Δημόσια αναμέτρηση;πολεοδομικός ιστός;δομικά κελύφη;πλασματικά όρια;επαναπροσδιορισμός;επιδερμίδα τοίχου-προέκταση;Public confrontation;urban web;structural frames;fictitious limits;redefinition;surface of the wall-expansion
Issue Date: 30-Sep-2017
Abstract: H τέχνη του δρόμου δεν έχει όρια, φωνάζει ανάμεσα στα όρια της παρανομίας και της νομιμότητας, αμφισβητεί όλες τις κανονικότητες που αφυδατώνουν την επιδερμίδα των τοίχων, επαναπροσδιορίζει την δημόσια σφαίρα, μεταλλάσσεται διαρκώς από την αλχημεία, την μυστηριώδη, ύποπτη ενέργεια της ελεύθερης έκφρασης, της παλλόμενης επανάστασης, στη χημεία μέσω της εικόνας. Παρασύρει σε έντονες δυνατές συζητήσεις, έχει δυναμική παρουσία και κατακλύζει όλο και περισσότερο το θλιβερό αστικό, ρυτιδιασμένο, πολεοδομικό ιστό που λειτουργεί σαν καμβάς καλλιτεχνικών τοιχογραφιών και εμπεριέχει την χρονική συνθήκη: παρελθόν, παρόν, μέλλον. Η δημόσια αναμέτρηση – εφαρμογή του χώρου με τον χρόνο, βρίσκεται στα μέρη όπου κάποιοι ανησυχούν, πειραματίζονται, δημιουργούν, διακινδυνεύοντας πέρα από κάθε νομιμότητα. Η παρανομία προκαλεί, μαγνητίζει οτιδήποτε δεν είναι αποδεκτό από την εξουσία. Η ανωνυμία των παράνομων ενεργειών δεν απογυμνώνει τις εικαστικές αυτές απόπειρες οι οποίες έχουν πολύσημο περιεχόμενο. Αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις, αισθητικές αναζητήσεις με ετερόκλητα μορφολογικά χαρακτηριστικά , πλασματικά όρια, συνδηλώσεις άλλοτε με σιωπηλά ίχνη που αχνοφαίνονται και άλλοτε νοηματοδοτήσεις που κραυγάζουν ή έχουν διαλεκτική σχέση. Οι εικόνες – καλλιτεχνικές τοιχογραφίες του δημόσιου χώρου επιχειρούν να αιχμαλωτίσουν το βλέμμα του περαστικού που άλλοτε θεωρεί το χώρο οικείο, ευχάριστο, άλλοτε απειλητικό. Οι περαστικοί, διαφορετικοί άνθρωποι, αλληλοεπιδρούν με τον αστικό ιστό, σε μία συνθήκη ανωνυμίας, αμφισβητούμενης πολυφωνίας. Πρόκειται για έκφραση με εφήμερη διάσταση, για ομάδες ατόμων που κραυγάζουν με τον δικό τους τρόπο, χρησιμοποιούν τα γκρίζα αρχιτεκτονικά κενά σαν διαφήμιση του ιδιωτικού τους έργου, σαν χώρο για διατύπωση θέσεων. Εκθέτουν την δουλειά τους αυτόνομα, άμεσα στον αστικό ιστό, αναζητώντας εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης, επαναπροσδιορίζοντας τον χώρο. Είναι έργα που παίζουν «κρυφτό» και ταυτόχρονα «φωνάζουν», που αναμετριούνται με την διαφήμιση, με την καταγραφή της αλήθειας, που επιδιώκουν απόδραση της φαντασίας, που φιλτράρονται μέσα από την κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, με πρωταγωνιστή την δημιουργική διάθεση, την ελεύθερη έκφραση, την ολοκλήρωση της ιδέας με χωρικές οπτικές διατυπώσεις και ψευδαισθητική διάθεση πάνω στις επιδερμίδες των τοίχων, ενίοτε σε μνημειακές κλίμακες στα κελύφη των κτιρίων, προεκτείνοντας τους τοίχους, επανασημειοποιώντας τα όρια τους , ή στρέφοντας τα μέσα – έξω. Σε επόμενη περιπλάνηση παρατηρεί κανείς ότι τα έργα δεν υπάρχουν. Χάθηκαν γιατί βάφτηκε ο τοίχος , σκεπάστηκαν από αφίσες, ή έπεσε ο τοίχος. Tοίχοι καμβάδες που εξυπηρετούν φεστιβάλ, θεσμούς, εταιρείες – διαφήμιση, κυρίως την ελεύθερη έκφραση. Έργα εντός αλλά κυρίως εκτός μουσειακού χώρου, που εκτιμώνται και αλληλοεπιδρούν με τους περαστικούς, που παίζουν με την κλίμακα, την επιδερμίδα του τοίχου και την προέκτασή του. Στο παρελθόν απορριπτόμενα, απειλητικά, σήμερα ενισχύουν την παρουσία τους με επεκτατική διάθεση, δεν ενοχλούν κάτω από συγκεκριμένες έννομες δράσεις, καταλαμβάνοντας θέση με την ζωγραφική, την γλυπτική, την αρχιτεκτονική, σε μουσειακούς χώρους ή στην εικονόσφαιρα της δημόσιας αστικής συνθήκης.
Appears in Collections:ΓΤΠ Διπλωματικές Εργασίες

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Xatziri_Anastasia_Diplomatiki_Ergasia.pdfΔιπλωματική εργασία8.26 MBAdobe PDFView/Open


Items in Apothesis are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.