Please use this identifier to cite or link to this item: https://apothesis.eap.gr/handle/repo/17863
Title: Συστήματα και μέθοδοι αξιολόγησης ιατρών : διεθνής εμπειρία και ελληνική πραγματικότητα
Authors: ΦΡΑΓΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
Issue Date: 2007
Abstract: ΠΕΡΙΛΗΨΗΚαθολική κοινωνική απαίτηση και επιδίωξη κάθε ευνομούμενου κράτους είναι η εξασφάλιση υψηλού επιπέδου υγείας του πληθυσμού. Ο στόχος αυτός προϋποθέτει συνεχή βελτίωση και αποδοτική λειτουργία των υπηρεσιών υγείας, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την αποτελεσματική χρήση όλων των παραγωγικών πόρων. Η αποδοτική «χρήση» του ιατρού ως βασικότερου συντελεστή παραγωγής των υπηρεσιών υγείας είναι προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου. Στη προσπάθεια αυτή είναι αναγκαία η χρήση μιας συστηματικής μεθόδου γνωστής και ως «αξιολόγηση» και που άμεσα ή έμμεσα ωθεί τον ιατρό στην δια βίου εκπαίδευση, στη συνεχή βελτίωση των επαγγελματικών δεξιοτήτων του, στον έλεγχο της αποδοτικότητας και της συμπεριφοράς του στο εργασιακό του περιβάλλον. Κύρια επιδίωξη της αξιολόγησης η αναγνώριση των αδυναμιών του ιατρού και η κάλυψή τους μέσα από ένα πρόγραμμα επαγγελματικής ανάπτυξης. Η προσπάθεια αυτή εύστοχα είχε περιγραφικά ειπωθεί από τον Sir Liam Donaldson «Υποστηρίζοντας τους ιατρούς, προστατεύοντας τους ασθενείς» το 1999 όταν στη Μ. Βρετανία το Υπουργείο Υγείας ξεκινούσε την υλοποίηση ενός φιλόδοξου προγράμματος αξιολόγησης των ιατρών του NHS. Η αξιολόγηση των ιατρών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ελλάδας περιορίζεται στους νοσοκομειακούς ιατρούς των κρατικών νοσοκομείων αγνοώντας το διογκωμένο ιδιωτικό τομέα που δραστηριοποιείται κυρίως στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Η διερεύνηση του συστήματος αξιολόγησης στους ιατρούς του ΕΣΥ ανέδειξε την αδυναμία του συστήματος για αποτελεσματική αξιολόγηση. Η αξιολόγηση πραγματοποιείται σε τρία επίπεδα, όταν διεκδικείται η πλήρωση κάποιας κενής θέσης, σε αυτή τη περίπτωση επειδή υπεισέρχεται ο παράγοντας του ανταγωνισμού η αξιολόγηση είναι ουσιαστική, αλλά λαμβάνει χώρα ελάχιστες φορές στην σταδιοδρομία ενός ιατρού. Όταν κρίνεται η προαγωγή ενός υπηρετούντος ιατρού του ΕΣΥ σε ανώτερη ιεραρχική βαθμίδα και όταν αξιολογείται σε ετήσια βάση το παραγόμενο έργο του, σε αυτές τις περιπτώσεις οι αξιολογήσεις είναι τυπικές η διαδικασία ελλιπής και σε καμιά περίπτωση δεν επιτυγχάνουν το σκοπό της αξιολόγησης που είναι η αναγνώριση των αδυναμιών των ιατρών και η συνεχής εκπαίδευση τους για την επαγγελματική τους βελτίωση. Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε με την βοήθεια ενός ερωτηματολογίου σε 86 ειδικευμένους ιατρούς σε δύο νοσοκομεία του ΕΣΥ αποτύπωσε ακριβώς αυτήν τη κατάσταση. Ενώ τα ποσοστά αποδοχής του θεσμού της αξιολόγησης είναι πολύ υψηλά (95%), και το (71%) πιστεύει ότι τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στις προαγωγές και τις κρίσεις των ιατρών, το (66%) πιστεύει ότι ο τρόπος βαθμολόγησης και το έντυπο αξιολόγησης δεν ανταποκρίνονται στο σκοπό και τις επιδιώξεις της αξιολόγησης. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι, ότι παρά την αναγνώριση της σημασίας και του ρόλου της αξιολόγησης στη διάσταση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας και παρά την καθολική εντύπωση ότι η μέθοδος αξιολόγησης που εφαρμόζεται χρήζει βελτίωσης, δεν καταβάλλεται καμιά προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Εν αντιθέσει η διερεύνηση διαφόρων συστημάτων αξιολόγησης σε άλλες χώρες όπως Καναδάς, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία, Ιρλανδία και Γερμανία, με διαφορετική δομή και ανάπτυξη συστήματος υγείας αλλά και μέθοδο αξιολόγησης, συγκλίνει σε ένα κοινό παρανομαστή, που δεν είναι άλλος από την συνεχή αναζήτηση και επιθυμία εφαρμογής ενός αποτελεσματικού συστήματος αξιολόγησης του συνόλου των ιατρών με σκοπό την βελτίωση των υπηρεσιών υγείας. Επίσης διάχυτη είναι και η διαπίστωση ότι, το εγχείρημα της αξιολόγησης του ιατρού είναι δύσκολο και δαπανηρό, αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι, η επιστήμη της ιατρικής εξελίσσεται ραγδαία, μεταβάλλοντας συνεχώς τις απαιτήσεις και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των επαγγελματιών υγείας. Η αξιολόγηση ενός επαγγελματία υγείας με τόσο εξειδικευμένες γνώσεις, προϋποθέτει απασχόληση εξειδικευμένου προσωπικού με εκπαίδευση που θα εξασφαλίζει αντικειμενική και αποτελεσματική αξιολόγηση. Η χρηματοδότηση των συστημάτων αξιολόγησης και των προγραμμάτων εκπαίδευσης των ξιολογούμενων, σε περιόδους μάλιστα έντονης κρίσης του Κράτους Πρόνοιας,  λόγω έλλειψης διαθέσιμων πόρων, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου και άρτιου συστήματος αξιολόγησης, αλλά η εφαρμογή ενός αποτελεσματικού συστήματος αξιολόγησης που ισορροπεί ανάμεσα στο επιθυμητό και το εφικτό.
Appears in Collections:ΔΥΥ Διπλωματικές Εργασίες



This item is protected by original copyright



Items in Apothesis are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.